Voorjaar.... zou het?

De krokussen laten voorzichtig hun kleuren zien, de bomen beginnen groene knopjes te vertonen en het is zowaar warm genoeg om zonder 3 lagen kleding naar buiten te gaan.

Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar ik denk dat het voorjaar in aantocht is!

Vanmorgen trokken we er dan ook op uit met de meiden. Even naar Burlington, naar "The Waterfront", het was druk mensen waren blij eindelijk weer buiten te zijn na bijna 6 maanden winter.
Jill fietste trots rond en Vera liet zich gewillig rondrijden in de kinderwagen. Ze kregen nog een ijsje toe dus een fijne ochtend. Vanmiddag op z'n Amerikaans meteen aan de barbeque met de buren.....

Al weer te lang geleden

En zo ben je ineens bijna 2 maanden verder sinds de laatste update. Wat erg, maar voor mijn gevoel is er in de winter altijd minder om over te schrijven dan in de zomer. We gaan naar ons werk, komen vaak als het al donker is weer thuis en de dagen dat je thuis bent is het eigenlijk ook te koud om naar buiten te gaan.
Maar er is hoop, de tijd is hier al 3 weken geleden verzet, de avonden worden langer en ondanks de sneeuw is het "warmer" waardoor we weer wat kunnen ondernemen. Het werd zo langzaamaan ook wel tijd, want van al dat binnen zitten krijg je dus echt (wat ze hier noemen) cabin fever.
De komende paar foto's beschrijven dit fenomeen aardig en zijn een samenvatting van onze afgelopen paar weken;

De zoveelste sneeuwstorm ergens in februari.

Dan ga je je verkleden om de tijd te doden.

Kijk je nog maar wat televisie onder het genot van een bakkie leut.

En krijg je gelukkig regelmatig post uit Etten-Leur!

Daar word je moe van! Een zieke Jill begin Maart.

Vera vond het maar niets dat mama aandacht besteedde aan de zieke Jill.......

Misschien toch nog steeds cabin fever? Jill kreeg de zomer in haar bol.

Maar nee hoor, op de eerste dag van de lente gewoon weer nieuwe sneeuw.

Creatieve mama houdt de dames wel bezig!

En de zoveelste sneeuwpop. Zou het de laatste zijn voor deze winter?

Zelfs Clover hoopt van wel. Normaal gek op sneeuw, nu bedroeft en toe aan wat zon!

Nou zeg nou zelf, best spannend toch zo'n winter in Vermont?

En ook 1, 2, 3.... ik kan skieen!

http://www.youtube.com/watch?v=nMUSsfVCAcU&feature=youtu.be

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10

Tot 10 tellen. Dat kan ik heel goed, want Vera zorgt er op dit moment voor dat ik dat genoeg oefen. Oftewel lees; Welcome Terrible Twos zoals ze dat hier zo leuk noemen.

Na Jill geloofde ik nooit zo in die terrible twos. Er waren wel wat frustraties, ik zeg NEE en het klassieke op de grond in de supermarkt moment, maar Jill herstelde zich tussen dat soort momenten altijd wel zodat we even op adem konden komen. Vera niet dus, die rolt van de ene in de andere dag met peuberpuberteit en het is me wat vermoeiend!

Vera had vanaf dag 1 minder slaap nodig dan Jill en dat heb ik op een gegeven moment maar geacepteerd, maar als ze door een ontwikkelingsfase gaat dan lijkt ze wel robot baby en slaapt naar ons gevoel nooit. Ze wil niet naar bed, babbelt en zingt er op los als ze een middagdutje zou moeten doen, maar toch is ze net zo vrolijk om 6 uur 's ochtends weer wakker. We proberen maar gewoon aan het ritme vast te houden en consequent te zijn, gelukkig wordt ze er niet minder vrolijk door en door al dit oefenen met zingen heeft ze nu wel haar abc's onder de knie. Je moet het toch van de positieve kant bekijken.

Buiten het slapen en streken uithalen eet Vera wel prima en daar had Jill dan weer wat meer moeite mee rond deze leeftijd. Toch grappig, maar zo vergelijken we de dames regelmatig en blijft het ons toch iedere keer weer verbazen hoe verschillend ze zijn. Jill is onze denker en "voeler". Ze is druk bezig met schrijven en onthoud alles ook is ze erg gevoelig en heeft daarom altijd veel uitleg op voorhand nodig. Ze doet niet zomaar iets als we haar er niet op voorbereid hebben. Ook is Jill wat meer een mamaskindje en heeft altijd veel ondersteuning en aandacht nodig.
Vera daarentegen denkt niet maar doet. We herhalen de kleuren bijna iedere dag en nog roept ze stug dat rood groen is. Maar een half uur zelf blokjes stapelen, dansen met wildvreemden op een feestje en wild zijn met papa, bring it on!

En al zeggen we regelmatig tegen elkaar "ook deze fase gaat voorbij" zo hard vinden we het gaan en kunnen we nog niet geloven dat Jill dit jaar naar school gaat en Vera aan de preschool begint. Slik!

De afgelopen 6 weken in 7 foto's en 1 filmpje

De afgelopen weken waren anders dan anders. Sommige van jullie zullen dit begrijpen en daardoor is het schrijven er even bij ingeschoten. Om niet al te ver tot over mijn oren in de foto's te geraken, hier zijn de afgelopen weken in een foto overzicht.

Kerst 2012. We hebben een rustige dag thuis gehad. De kerstman kwam nog langs en we hebben lekker gekookt.

De dagen voor kerst stonden in het teken van koekjes bakken. Een traditie om collega's, buren en leraren op school toch wat leuks te geven voor Kerst.

Jill en Vera hebben de koekjes keurig versierd en Jill heeft ze ingepakt!

De vrijdag na Kerst zijn we naar het indoor waterpark bij Jay Peak geweest. Dit is een ski resort op ongeveer 1,5 uur rijden en de meiden vonden het geweldig. We moesten ze mee naar huis dragen want ze wilden niet mee!

Van deze glijbaan zijn ze wel 50 keer afgeweest.

Een geslaagd familie uitje tijdens de kerstvakantie.

Verder hebben we veel uitgerust thuis, een slaapkamer geverfd en in de sneeuw gespeeld. Tijdens de kerstvakantie is er zo'n 35 cm gevallen!

En met deze sneeuw weet Jill zich wel raad dit jaar. Zie hier een filmpje van Jill's tweede skiles. Voor je weet weet gaat ze mij voorbij!

http://www.youtube.com/watch?v=z6phJzc4-x0&feature=share&list=UUdesmnGSRjpVQiNxYlxBzFA

De detour van Sinterklaas!

Ook dit jaar was het de Sint gelukt om vanuit Etten-Leur een ritje om te rijden naar Vermont. De hartjes klopten al een paar weken nadat we Sinterklaas op de computer hadden gezien.... al was het wel vreemd dat ze gisteren de Kerstman in het echt hadden gezien in Shelburne bij de jaarlijkse "Christmas tree lighting".
Daarom kwam Sinterklaas ook al op 1 December naar Vermont voordat er morgen ook nog een boom in huis komt om de verwarring compleet te maken.

Vanmorgen zetten de meiden hun schoen en toen we vanmiddag van vrienden thuis kwamen was Sinterklaas op bezoek geweest! Wat een feest.

Die Sinterklaas! Op zijn leeftijd weet hij toch ieder jaar Vermont weer te vinden.

Whow, allemaal voor ons?

Vera in actie!

Nog meer.......

Hij gaat lekker.

Een DVD en Mickey Mouse aventkalender. YES!

Jill weet van enthousiasme niet wat ze daarna moet doen.

Vera wel die pakt stug verder uit.

He! Ik heb ook een DVD van Sinterklaas gehad.

Komt Sinterklaas ook opruimen?

De buit is binnen!

Wat een leuke cadeautjes weer.

Dank je wel Sinterklaas!

Weer eens een berichtje....

Het is al weer een maandje geleden dat opa en oma op bezoek waren en ik heb nu eindelijk weer eens tijd om hier wat foto's van te plaatsen. De weken na het bezoek waren druk. Zo was er Halloween, reisjes voor het werk van zowel mama naar Arizona als papa naar Boston en daarnaast het gewone wel een wee van een familie van een kleuter en ontdeugende peuter.

Maar om in chronologische volgorde te beginnen, hier zijn wat foto's van opa, oma en de meiden. De tijd van het jaar was prachtig voor een bezoek aan Vermont. De dagen zijn nog redelijk lang, het weer nog zacht en daarbij is de foliage op zijn hoogtepunt. Helaas viel er wel regelmatig regen in de 3 weken, maar dat kon de pret vaak niet drukken en er zijn heel wat Vermontse, herst-uitstapjes gemaakt!

Shelburne Farms, met de tractor naar de kinderboerderij!

Opa geeft uitleg en oma.....

....zorgt voor de versnaperingen.

Op zijn tijd pauze en een boekje op de bank.

En ook pompoenen horen hier bij de herfst al kregen opa en oma ook meteen te zien welke dieren je hiermee aantrekt! Eekhoorns. Die hadden binnen 2 weken alle pompoenen voor ons uitgehold.

En met Vera's pompoen waren ze binnen een dag al weg.... we hebben hem later met harken nog teruggevonden (in stukjes) onder een boom in de tuin.

Vissen, dat was wel een van de hoogtepunten voor opa deze vakantie. Jill had in de zomer een Dora (!) vishengel gekregen van papa, maar vissen vangen was er nog niet mee gelukt.

Laat dat maar aan opa's over.

Foliage in Vermont! Op de dagen dat opa en oma alleen thuis waren gingen ze regelmatig op stap en kwamen ze met foto's thuis die wij in 4 jaar nog niet hebben kunnen maken.

Appels plukken blijft leuk en al helemaal met opa en oma! Een mooie foto die ik al eerder geplaats had, maar die precies weergeeft hoe ze alle vier genoten hebben tijdens het fijne bezoek!

Na het bezoek kwam dus Halloween (en Sandy) en daar waren we bijna een week druk mee. Eerst naar Shelburne Museum (zie vorige stukje) en daarna in de wijk en als klapper nog op de universiteit. We hebben toch volgend jaar Halloween snoep geloof ik, maar ach ze hebben gelukkig wel een aantal keer hun M&M pakjes kunnen dragen die oma nog zo mooi in elkaar had gezet.

Reizen voor het werk als altijd druk en al helemaal als je dat back-to-back doet. Ik stapte op zaterdagavond uit het vliegtuig en Sean stapte op zondagochtend in de auto, maar de meiden deden het super en leken het te begrijpen dat ze lief moesten zijn zo 2 tegen 1.

Nu is het een weekje rustig geweest en maken we ons klaar voor Thanksgiving. Heb je je net rondgegeten aan snoep, kun je weer verder met de kalkoen..... voor ons betekend dat dit jaar ook een reisje met de auto naar Sean's familie. De komende paar dagen heb ik het dus druk met inpakken en we zijn pas volgende weekend weer terug. Ik zal mijn best doen om daarna iets sneller wat van met te laten horen via deze blog.

In Nederland allemaal fijne Sinterklaas vast.... wij hebben het vanmiddag via de webcam gekeken. En al waren de meiden enthousiast over Sinterklaas het blijft toch wel een feest dat ik ieder jaar mis. De sfeer krijg je zo ver van Nederland toch nooit mee. Jammer, want ik heb er als kind leuke herinneringen aan en dat zullen onze meiden nooit hebben. En ja of je dat soort herinneringen nou ook creeert met Halloween.....ik betwijfel het. Maar goed ik ben er niet mee opgegroeid en zal het daarom nooit helemaal begrijpen. Op naar Kerst dan maar??????