Vandaag had ik met Vera een routine bezoek omdat ze ongeveer 2 weken oud is. Ze werd gewogen, gemeten en bekeken en is weer helemaal goed gekeurd. We hoeven pas terug als ze 6 weken oud is. Vera is inmiddels 4040 gram (75%) en bijna 55 cm (93%) lang. Hoe ze voor haar leeftijd zo lang is weet ik niet, want het is niet dat ze nou enorm lange genen van haar ouders heeft gekregen?
Aangezien Jill naar de opvang was vandaag en Sean op het werk ben ik met Vera alleen geweest. Ik mocht na 2 weken weer auto rijden en dat voelt toch wel fijn. Je bent meteen een stuk mobieler en niet zo aan huis gebonden.
29 October 2010
Terug naar het begin
Veel van jullie hebben me gevraagd of ik nu een keizersnede heb gehad en waarom.... dus nog even terug naar het begin.
Toen ik 41 weken zwanger was hadden we een afspraak bij de gyneacoloog. Zij kwam er bij het onderzoek achter dat Vera's hoofd boven op mijn schaambeen zat en er onmogelijk plaats zou zijn om hier achter te komen tijdens de geboorte. Mijn bekken waren dus gewoon niet gemaakt voor een natuurlijke bevalling. Er werd toen meteen besloten om de volgende dag een keizersnede uit te voeren. Natuurlijk baalde ik op dat moment enorm. Ik zag al weken af door jeuk en slapenloze nachten en nu zou het uiteindelijk allemaal nog voor niets zijn voor mijn gevoel. Maar ja, niets aan te doen en na een uurtje balen was ik er wel overheen. Mede door het feit dat de kans op scheuren van mijn oude litteken met de dag groter werd was het dat niet waard en moest ik het maar accepteren. Een gezonde mama en baby is toch het belangrijkst.
Of het nu kwam doordat ik me er bij neer had gelegd of omdat Vera het tijd vond, maar diezelfde avond (we waren net 2 uur uit het ziekenhuis) braken mijn vliezen. Het vruchtwater zat vol met meconium dus hup snel terug naar het ziekenhuis. Inmiddels had ik goede weeen en maakte goed vooruitgang. De artsen vonden het daarom verantwoord om maar even te "kijken" hoe het zou gaan en of ik op de een of andere manier toch tegen de verwachtingen in "normaal" zou kunnen bevallen.
Binnen 5 uur zat ik op 6 cm, maar daar bleef het bij en daar zat ik na 10 uur nog steeds op. Inmiddels had ik een ruggenprik, want ik had er niet veel hoop in dat het ging lukken en dan wilde ik wel zo comfortabel mogelijk zijn! Na deze tijd werd er alsnog een keizersnede uitgevoerd.
Het was dus allemaal prima zo. Ik heb er alles aan gedaan om het te proberen en het mocht niet zo zijn. Het feit dat ik niet ziek ben geworden deze keer hebben de bevalling en het herstel een positieve ervaring gemaakt en dan is de rest maar detail. En dat is dus ook al lang vergeten iedere keer als ik naar Vera kijk!
Toen ik 41 weken zwanger was hadden we een afspraak bij de gyneacoloog. Zij kwam er bij het onderzoek achter dat Vera's hoofd boven op mijn schaambeen zat en er onmogelijk plaats zou zijn om hier achter te komen tijdens de geboorte. Mijn bekken waren dus gewoon niet gemaakt voor een natuurlijke bevalling. Er werd toen meteen besloten om de volgende dag een keizersnede uit te voeren. Natuurlijk baalde ik op dat moment enorm. Ik zag al weken af door jeuk en slapenloze nachten en nu zou het uiteindelijk allemaal nog voor niets zijn voor mijn gevoel. Maar ja, niets aan te doen en na een uurtje balen was ik er wel overheen. Mede door het feit dat de kans op scheuren van mijn oude litteken met de dag groter werd was het dat niet waard en moest ik het maar accepteren. Een gezonde mama en baby is toch het belangrijkst.
Of het nu kwam doordat ik me er bij neer had gelegd of omdat Vera het tijd vond, maar diezelfde avond (we waren net 2 uur uit het ziekenhuis) braken mijn vliezen. Het vruchtwater zat vol met meconium dus hup snel terug naar het ziekenhuis. Inmiddels had ik goede weeen en maakte goed vooruitgang. De artsen vonden het daarom verantwoord om maar even te "kijken" hoe het zou gaan en of ik op de een of andere manier toch tegen de verwachtingen in "normaal" zou kunnen bevallen.
Binnen 5 uur zat ik op 6 cm, maar daar bleef het bij en daar zat ik na 10 uur nog steeds op. Inmiddels had ik een ruggenprik, want ik had er niet veel hoop in dat het ging lukken en dan wilde ik wel zo comfortabel mogelijk zijn! Na deze tijd werd er alsnog een keizersnede uitgevoerd.
Het was dus allemaal prima zo. Ik heb er alles aan gedaan om het te proberen en het mocht niet zo zijn. Het feit dat ik niet ziek ben geworden deze keer hebben de bevalling en het herstel een positieve ervaring gemaakt en dan is de rest maar detail. En dat is dus ook al lang vergeten iedere keer als ik naar Vera kijk!
27 October 2010
Van alles wat foto's
De ooievaar hangt er weer....deze keer met wat kunst en vliegwerk met een ladder.
Knocked out.
Vera's favoriete slaappositie.... let op de rommel op de achtergrond.
Lekker bij mama.
En nog een wakkere foto!
24 October 2010
Ons eerste familie uitje
Volgende week is het Halloween en natuurlijk moet er dus een pompoen worden uitgehold. Gisteren was het mooi weer en besloten we met z'n allen om een pompoen te gaan uitzoeken. Je merkt meteen dat je nu een gezin bent, want het was een hele klus om iedereen aangekleed en in de auto te krijgen. Maar na 35 minuten konden we toch met goede moed op pad. Vera sliep al snel in de auto en Jill had er zin in.
We hebben 4 pompoenen uitgezocht. Twee grote voor papa en mama en twee kleine voor de meiden. Al met al dus een erg geslaagd eerste uitje en voor Sean en mij een goede bevestiging dat het allemaal goed gaat komen!
We hebben 4 pompoenen uitgezocht. Twee grote voor papa en mama en twee kleine voor de meiden. Al met al dus een erg geslaagd eerste uitje en voor Sean en mij een goede bevestiging dat het allemaal goed gaat komen!
22 October 2010
Jill aan de slag voor Vera
Jill heeft met papa de letters voor Vera's muur geschilderd. Ze was geconcentreerd bezig en het eindresultaat mag er wezen!
21 October 2010
Die roze wolk bestaat dus toch
Vera was gisteren al weer 1 week oud en het is moeilijk voor te stellen hoe het was voor ze geboren werd. Huize Diehl is moe, hectisch en enigszins rommeliger dan mama graag ziet, maar heel gelukkig. Onze meiden doen het zo goed. Jill is erg bezorgd over haar zusje (nu nog genaamd Baby) en gaat zoeken waar Vera is als ze in haar bedje ligt te slapen. Gisterenochtend kwam Jill in de slaapkamer en begon spontaan een liedje te zingen voor Vera. Het liedje ging als volgt "Baby, baby, baby, baby", maar het was hilarisch. Sean heeft nog net een stukje kunnen filmen en zal dat binnenkort op de website plaatsen.
Jill vermaakt zich verder prima als ik Vera eten geef en al probeer ik op die momenten ook iets samen met Jill te doen, zoals voorlezen, meestal gaat ze zelf spelen. Vooral haar babypop is ineens erg in trek en ze geeft de pop eten, doet er een dekentje over, etc. Jill was de laatste 2 dagen wat ziek, maar is vandaag weer naar de opvang wat voor haar ook fijn is. Haar eigen ritme en even met haar vriendjes en vriendinnetjes spelen.
Vera is vooral druk bezig met slapen, eten en ons bezighouden zoals een nieuwe baby behoort te doen. Ze is en blijft een tevreden kindje die vooral heel erg houdt van kroelen en vastgehouden worden. Nu slaapt ze al bijna een uurtje in haar eigen bedje en dat is wel fijn. Even mijn handen vrij en voor Vera goed om te leren waar haar slaapplekje is. De afgelopen nachten heeft ze nog bij ons op de kamer geslapen, omdat ik nog niet zo heel mobiel was na de keizersnede, maar nu gaan we dat langzaam afbouwen.
Gisteren hadden we Vera's eerste checkup bij de kinderarts. Het consultatiebureau bestaat hier niet dus ga je de eerste paar weken regelmatig naar de kinderarts om te kijken hoe het staat met gewicht etc. Nou Vera is een strebertje, ze was in 3,5 dag (sinds we uit het ziekenhuis kwamen) bijna 300 gram aangekomen en zat met 3785 gram al weer bijna op haar geboortegewicht. En dat in een week tijd. De borstvoeding werkt dus goed! Verder zag alles er ook prima uit en Vera kon dus goedgekeurd mee naar huis.
Alles is dus ok en we genieten volop met ons viertjes. Sean is deze week lekker vrij en zal volgende week ook maar een paar uurtjes/daagjes als het nodig is gaan werken. Na die week komen opa en oma Musters al op bezoek en daar kijken we nu allemaal naar uit.
Hier zijn nog wat foto's van onze meiden.
Mama met Vera
After dinner dip
Papa met z'n meiden na een lange nacht.
Vera in de box.
Jill vermaakt zich verder prima als ik Vera eten geef en al probeer ik op die momenten ook iets samen met Jill te doen, zoals voorlezen, meestal gaat ze zelf spelen. Vooral haar babypop is ineens erg in trek en ze geeft de pop eten, doet er een dekentje over, etc. Jill was de laatste 2 dagen wat ziek, maar is vandaag weer naar de opvang wat voor haar ook fijn is. Haar eigen ritme en even met haar vriendjes en vriendinnetjes spelen.
Vera is vooral druk bezig met slapen, eten en ons bezighouden zoals een nieuwe baby behoort te doen. Ze is en blijft een tevreden kindje die vooral heel erg houdt van kroelen en vastgehouden worden. Nu slaapt ze al bijna een uurtje in haar eigen bedje en dat is wel fijn. Even mijn handen vrij en voor Vera goed om te leren waar haar slaapplekje is. De afgelopen nachten heeft ze nog bij ons op de kamer geslapen, omdat ik nog niet zo heel mobiel was na de keizersnede, maar nu gaan we dat langzaam afbouwen.
Gisteren hadden we Vera's eerste checkup bij de kinderarts. Het consultatiebureau bestaat hier niet dus ga je de eerste paar weken regelmatig naar de kinderarts om te kijken hoe het staat met gewicht etc. Nou Vera is een strebertje, ze was in 3,5 dag (sinds we uit het ziekenhuis kwamen) bijna 300 gram aangekomen en zat met 3785 gram al weer bijna op haar geboortegewicht. En dat in een week tijd. De borstvoeding werkt dus goed! Verder zag alles er ook prima uit en Vera kon dus goedgekeurd mee naar huis.
Alles is dus ok en we genieten volop met ons viertjes. Sean is deze week lekker vrij en zal volgende week ook maar een paar uurtjes/daagjes als het nodig is gaan werken. Na die week komen opa en oma Musters al op bezoek en daar kijken we nu allemaal naar uit.
Hier zijn nog wat foto's van onze meiden.
Mama met Vera
After dinner dip
Papa met z'n meiden na een lange nacht.
Vera in de box.
18 October 2010
Wat nieuwe foto's van ons kroelkontje
Ahhhhhh
Vera slaapt goed en is erg tevreden.
Zussen!
Een van de verpleegkundige maakt mutsjes voor alle baby's in het ziekenhuis.
Nog even een laatste check door Dr. Jill voor we Vera mee naar huis nemen.
17 October 2010
14 October 2010
13 October 2010
Beschuit met roze muisjes!!
Het is een meisje geworden! Ze heet Vera Mae Diehl.
Vera is geboren op 13 Okt 2010 om 5 voor 6 s'ochtends in
Fletcher Allen Health Center te Burlington. Ze is een sterk
meisje van 3,83 kilo. Sandra en Vera doen het heel goed en Vera
was al meteen a/d borst. Hippitie piep hoera! Fotos volgen.
Vera is geboren op 13 Okt 2010 om 5 voor 6 s'ochtends in
Fletcher Allen Health Center te Burlington. Ze is een sterk
meisje van 3,83 kilo. Sandra en Vera doen het heel goed en Vera
was al meteen a/d borst. Hippitie piep hoera! Fotos volgen.
10 October 2010
Dan nog maar wat foto's van mijn buik
Eind augustus heeft een goede vriend van ons, die semi-professioneel fotograaf is (www.reidcrosby.com), een photoshoot gedaan van mijn buik en Jill.
Hier zijn een aantal foto's van die ochtend.
Hier zijn een aantal foto's van die ochtend.
09 October 2010
07 October 2010
Kom maar op!
Vanmiddag hadden we weer een afspraak met de gyneacoloog. Alles was prima. Bloeddruk 112/60, gewicht netjes en Baby lag mooi.
Ik vroeg aan de arts of ik met 41 weken ingeleid moet worden als alles goed blijft gaan. Ik "begin" namelijk nog steeds het liefste zelfs aangezien inleiden geen pretje was bij Jill en als een paar dagen extra me nog een kans zouden geven. Hij had hier niets op tegen al vertelde hij wel dat de kans op een uiteindelijke keizersnede wat groter is als je 41+ weken zwanger bent vanwege de grootte van de baby. Maar ook als je ingeleid moet worden gaat die kans omhoog.
Uiteindelijk is afgesproken om dinsdag op controle te gaan om ervoor te zorgen dat mijn bloeddruk netjes blijft, ik word ook 30 minuten aan de monitor gelegd om te kijken of Baby niet in stress is en ik krijg een echo om te kijken of ik nog genoeg vruchtwater heb. Is alles ok, dan krijg ik nog een paar dagen extra.
Aan het einde van de afspraak stelde de arts nog voor om te checken of ik al ontsluiting had. En dat bleek zo te zijn..... 2 cm en een ongeveer 75% verstreken baarmoedermond. Dat was meer dan genoeg om mijn vliezen te strippen. Dit heeft geen gegarandeerd succes, maar kan soms net het laatste zetje zijn dat nodig is om de boel op gang te krijgen. Bij deze procedure worden de vliezen van de baarmoedermond losgemaakt waardoor er hormonen vrijkomen die de baarmoeder klaarmaken voor de bevalling.
Nou kom maar op zei ik. Het was niet echt comfortabel, maar dat wordt de bevalling ook niet. Nu dus maar afwachten of dit het laatste zetje was.......to be continued.
Ik vroeg aan de arts of ik met 41 weken ingeleid moet worden als alles goed blijft gaan. Ik "begin" namelijk nog steeds het liefste zelfs aangezien inleiden geen pretje was bij Jill en als een paar dagen extra me nog een kans zouden geven. Hij had hier niets op tegen al vertelde hij wel dat de kans op een uiteindelijke keizersnede wat groter is als je 41+ weken zwanger bent vanwege de grootte van de baby. Maar ook als je ingeleid moet worden gaat die kans omhoog.
Uiteindelijk is afgesproken om dinsdag op controle te gaan om ervoor te zorgen dat mijn bloeddruk netjes blijft, ik word ook 30 minuten aan de monitor gelegd om te kijken of Baby niet in stress is en ik krijg een echo om te kijken of ik nog genoeg vruchtwater heb. Is alles ok, dan krijg ik nog een paar dagen extra.
Aan het einde van de afspraak stelde de arts nog voor om te checken of ik al ontsluiting had. En dat bleek zo te zijn..... 2 cm en een ongeveer 75% verstreken baarmoedermond. Dat was meer dan genoeg om mijn vliezen te strippen. Dit heeft geen gegarandeerd succes, maar kan soms net het laatste zetje zijn dat nodig is om de boel op gang te krijgen. Bij deze procedure worden de vliezen van de baarmoedermond losgemaakt waardoor er hormonen vrijkomen die de baarmoeder klaarmaken voor de bevalling.
Nou kom maar op zei ik. Het was niet echt comfortabel, maar dat wordt de bevalling ook niet. Nu dus maar afwachten of dit het laatste zetje was.......to be continued.
06 October 2010
Ehhhhh nee....
de baby zit er nog steeds in.
Het blijft me toch altijd weer verbazen hoe mensen kunnen vragen of de baby al geboren is. Het lijkt me toch altijd vrij duidelijk van niet als je met zo'n dikke buik voorbij komt waggelen. Maar het is natuurlijk goed bedoelt en iedereen leeft mee, maar grappig blijft het wel.
Vandaag weer een dagje thuis terwijl Jill naar de opvang is. Wat een luxe is dat zeg en ik weet bijna niet wat ik met mijn eigen tijd moet doen. Het is echt al ruim 2 jaar geleden (toen ik verlof kreeg met Jill) dat ik zo gewoon een hele dag thuis had met niets omhanden. Normaal gesproken is Jill of thuis of ik ben op mijn werk als ze naar de opvang is. En heel af en toe hebben we een oppas, maar nooit zo een hele dag.
Het is eerlijk gezegd wel lekker nu ik zo hoogzwanger ben vooral ook omdat Jill vast voelt dat er iets gaande is. De afgelopen dagen besloot ze toen ze wakker werd denken wij ineens "ik ben 2 en ik zeg NEE". Ze dramt en mokt en het woordje nee van onze kant veroorzaakt telkens een peuteraanval inclusief stampen, dikke tranen en rollen op de grond. Ik heb Jill nog nooit zo gezien. We proberen het maar wat te negeren. Ze slaapt en eet nog steeds goed en verder tellen we maar vaak tot 10. En als we op de opvang vragen of ze wat lastiger is dan anders is het antwoord natuurlijk nee. Het heeft dus echt met thuis te maken en ik geloof ook wel dat ze iets voelt.
Als die buien een graadmeter waren geweest voor wanneer ik ga bevallen dan had het gisteren toch echt moeten gebeuren..... maar helaas. Nu maar hopen dat die buien dus niet nog erger worden als ik echt bijna ga bevallen.
Het blijft me toch altijd weer verbazen hoe mensen kunnen vragen of de baby al geboren is. Het lijkt me toch altijd vrij duidelijk van niet als je met zo'n dikke buik voorbij komt waggelen. Maar het is natuurlijk goed bedoelt en iedereen leeft mee, maar grappig blijft het wel.
Vandaag weer een dagje thuis terwijl Jill naar de opvang is. Wat een luxe is dat zeg en ik weet bijna niet wat ik met mijn eigen tijd moet doen. Het is echt al ruim 2 jaar geleden (toen ik verlof kreeg met Jill) dat ik zo gewoon een hele dag thuis had met niets omhanden. Normaal gesproken is Jill of thuis of ik ben op mijn werk als ze naar de opvang is. En heel af en toe hebben we een oppas, maar nooit zo een hele dag.
Het is eerlijk gezegd wel lekker nu ik zo hoogzwanger ben vooral ook omdat Jill vast voelt dat er iets gaande is. De afgelopen dagen besloot ze toen ze wakker werd denken wij ineens "ik ben 2 en ik zeg NEE". Ze dramt en mokt en het woordje nee van onze kant veroorzaakt telkens een peuteraanval inclusief stampen, dikke tranen en rollen op de grond. Ik heb Jill nog nooit zo gezien. We proberen het maar wat te negeren. Ze slaapt en eet nog steeds goed en verder tellen we maar vaak tot 10. En als we op de opvang vragen of ze wat lastiger is dan anders is het antwoord natuurlijk nee. Het heeft dus echt met thuis te maken en ik geloof ook wel dat ze iets voelt.
Als die buien een graadmeter waren geweest voor wanneer ik ga bevallen dan had het gisteren toch echt moeten gebeuren..... maar helaas. Nu maar hopen dat die buien dus niet nog erger worden als ik echt bijna ga bevallen.
05 October 2010
03 October 2010
02 October 2010
Achtergrond aangepast
Aangezien we niet weten of de nieuwste Diehl Baby een jongen of meisje wordt is het tijd om de blog wat aan te passen in neutrale kleuren. Hopelijk kunnen we snel de lege velden invullen.
01 October 2010
Een oktober verjaardag
Baby gaat met zekerheid een oktober verjaardag hebben. Sean en ik zaten pas voor de gein te kijken wat een mooie datum zou zijn. Daarbij moet je bedenken dat ze de datum hier in een ander formaat schrijven dan in Nederland. Hier is het maand-dag-jaar ipv dag-maand-jaar.
Als ik 5 dagen te laat beval is Baby's verjaardag 10-10-10. Al vind ik na alle kwaaltjes die ik de afgelopen dagen heb ontwikkeld (met name de jeuk!!!) 10-01-10 ook wel erg mooi. Maar dat betekend dat ik toch wel nu zo'n beetje moet beginnen met weeen.... helaas.
Volgens mijn vader wordt het 3 oktober. Jill is 3 juli dus dat zou wel leuk zijn. Ach het maakt natuurlijk ook helemaal niet uit, maar op zich wel grappig om over na te denken.
Als ik 5 dagen te laat beval is Baby's verjaardag 10-10-10. Al vind ik na alle kwaaltjes die ik de afgelopen dagen heb ontwikkeld (met name de jeuk!!!) 10-01-10 ook wel erg mooi. Maar dat betekend dat ik toch wel nu zo'n beetje moet beginnen met weeen.... helaas.
Volgens mijn vader wordt het 3 oktober. Jill is 3 juli dus dat zou wel leuk zijn. Ach het maakt natuurlijk ook helemaal niet uit, maar op zich wel grappig om over na te denken.
Subscribe to:
Posts (Atom)