de baby zit er nog steeds in.
Het blijft me toch altijd weer verbazen hoe mensen kunnen vragen of de baby al geboren is. Het lijkt me toch altijd vrij duidelijk van niet als je met zo'n dikke buik voorbij komt waggelen. Maar het is natuurlijk goed bedoelt en iedereen leeft mee, maar grappig blijft het wel.
Vandaag weer een dagje thuis terwijl Jill naar de opvang is. Wat een luxe is dat zeg en ik weet bijna niet wat ik met mijn eigen tijd moet doen. Het is echt al ruim 2 jaar geleden (toen ik verlof kreeg met Jill) dat ik zo gewoon een hele dag thuis had met niets omhanden. Normaal gesproken is Jill of thuis of ik ben op mijn werk als ze naar de opvang is. En heel af en toe hebben we een oppas, maar nooit zo een hele dag.
Het is eerlijk gezegd wel lekker nu ik zo hoogzwanger ben vooral ook omdat Jill vast voelt dat er iets gaande is. De afgelopen dagen besloot ze toen ze wakker werd denken wij ineens "ik ben 2 en ik zeg NEE". Ze dramt en mokt en het woordje nee van onze kant veroorzaakt telkens een peuteraanval inclusief stampen, dikke tranen en rollen op de grond. Ik heb Jill nog nooit zo gezien. We proberen het maar wat te negeren. Ze slaapt en eet nog steeds goed en verder tellen we maar vaak tot 10. En als we op de opvang vragen of ze wat lastiger is dan anders is het antwoord natuurlijk nee. Het heeft dus echt met thuis te maken en ik geloof ook wel dat ze iets voelt.
Als die buien een graadmeter waren geweest voor wanneer ik ga bevallen dan had het gisteren toch echt moeten gebeuren..... maar helaas. Nu maar hopen dat die buien dus niet nog erger worden als ik echt bijna ga bevallen.
