Vroege vogels

Jill en Vera hebben samen een nieuw ochtendritueel! Vera wordt de laatste tijd regelmatig erg vroeg wakker (6 uur!) en begint dan meteen hardop te praten. Daar wordt Jill dan weer wakker van..... maar zoals laatst bleek Sean en ik niet! Want toen wij rond half 7 ook opstonden bleek dat Jill de beide meiden van ontbijt had voorzien en ze hadden het samen prima naar hun zin.




Nu maar hopen dat Vera dit ritme snel weer omgooit, want o, o....... 6 uur is wel erg vroeg dames!

Onze kanjer!

Vandaag was het zover, na ontelbare oorontstekingen kreeg Jill haar buisjes. Gelukkig was ze de afgelopen week goed gezond gebleven en waren we er vanmorgen al vroeg klaar voor. Ondanks dat we al om 7.15 u aanwezig moesten zijn (procedure om 8.45 u) had Jill voor vertrek veel honger en besloten Sean en ik trouw ook maar geen ontbijt te eten. Vera had daar natuurlijk geen oren naar en at smakelijk haar boterham op pal voor Jill's neus, die ter compensatie dan maar t.v. mocht kijken 's ochtends vroeg. Ik had Jill de hele week wel wat voorbereid dat ze niet mocht eten, dat we naar de dokter zouden gaan met een speciale pyjama en dat ze daar zou slapen. Maar vooral ook dat ik aanwezig zou zijn! Ze leek het wel te begrijpen en ook over zich heen te laten komen.
Gisteren kwam Vera thuis met een oogontsteking (jawel we hadden het maarliefst 5 dagen gered zonder dat iemand ziek was in huis!) en daarom moest Sean thuisblijven met Vera. Jill en ik gingen dan ook vol goede moed (en met een banaan in mijn tas) samen op stap. Het inchecken ging snel, Jill werd in haar pyjama gehezen en nadat we alle artsen hadden ontmoet mochten we naar de OK. Jill liet het gelaten over zich heenkomen en bleef kalm. Het ademen in het masker vroeg om wat overtuiging, maar al snel ging Jill slapen. Wat ik veel moeilijker vond om te zien dan 2 jaar geleden, omdat ze het nu wel doorhad en leek te huilen terwijl ze al sliep.
Na 15 (ja zo snel gaat het!) zenuwachtige minuten in de wachtkamer en een telefoontje na een even zenuwachtige papa thuis kwam de arts al vertellen at alles goed was gegaan en dat ik naar de uitslaapkamer mocht. Daar trof ik Jill al redelijk wakker en compleet ontspannen aan. Ze werd goed verder wakker en zat binnen 15 minuten al aan een waterijsje. Ook had ze de banaan onthouden die ze ook nog wegwerkte zonder probleem. Ze deed het zo goed dat we al binnen een half uur naar huis mochten. De verpleegkundigen vonden haar een kanjer! Nou wij ook natuurlijk.
Dat zit er gelukkig weer op en hopelijk blijft Jill zich nu de rest van deze winter goed voelen.

Elfstedenkoorts? Nee.....sneeuwkoorts!

Nog steeds is er bijzonder weinig sneeuw gevallen dit jaar. Gemiddeld is er rond deze tijd zo'n 2 meter sneeuw gevallen, dit jaar nog geen 40 cm! Ik denk dat in Nederland meer gevallen is.
En iedere keer dat er dan een laagje valt dan ga je met de familie wandelen in het weekend! Levert toch weer een mooi plaatje op!

Verlaat kerstcadeautje

De meiden hadden van ons geen kerstcadeautjes gehad. We waren in Nederland en hadden daarom besloten om wat te geven halverwege de winter zodat ze even pauze hadden gehad van nieuwe cadeautjes en weer wat nieuws hadden in de lange wintermaanden. Al een tijdje hadden we gekeken naar keukentjes. Ze hadden wel een heel klein keukentje wat we van vrienden hadden gekregen toen hun kinderen er te oud voor waren. Maar het was dus klein en had weinig opbergruimte voor borden, kopjes en pannen en Jill en Vera stonden elkaar telkens in de weg. De laatste tijd waren ze wel echt veel bezig met "koken" en we besloten dan ook om ze een nieuwe keuken cadeau te doen.
Na 2,5 uur (!) schroefjes indraaien was het me toch gelukt om alles in elkaar te zetten. En het resultaat mag er zijn! Er wordt wat afgekookt en het is nog leuk om naar te kijken ook.