Gisteren kwam Vera thuis met een oogontsteking (jawel we hadden het maarliefst 5 dagen gered zonder dat iemand ziek was in huis!) en daarom moest Sean thuisblijven met Vera. Jill en ik gingen dan ook vol goede moed (en met een banaan in mijn tas) samen op stap. Het inchecken ging snel, Jill werd in haar pyjama gehezen en nadat we alle artsen hadden ontmoet mochten we naar de OK. Jill liet het gelaten over zich heenkomen en bleef kalm. Het ademen in het masker vroeg om wat overtuiging, maar al snel ging Jill slapen. Wat ik veel moeilijker vond om te zien dan 2 jaar geleden, omdat ze het nu wel doorhad en leek te huilen terwijl ze al sliep.
Na 15 (ja zo snel gaat het!) zenuwachtige minuten in de wachtkamer en een telefoontje na een even zenuwachtige papa thuis kwam de arts al vertellen at alles goed was gegaan en dat ik naar de uitslaapkamer mocht. Daar trof ik Jill al redelijk wakker en compleet ontspannen aan. Ze werd goed verder wakker en zat binnen 15 minuten al aan een waterijsje. Ook had ze de banaan onthouden die ze ook nog wegwerkte zonder probleem. Ze deed het zo goed dat we al binnen een half uur naar huis mochten. De verpleegkundigen vonden haar een kanjer! Nou wij ook natuurlijk.
Dat zit er gelukkig weer op en hopelijk blijft Jill zich nu de rest van deze winter goed voelen.