Een vergeten uitstapje

Sean was net foto's aan het "opruimen" en toen kwam ik erachter dat ik nooit foto's van ons uitstapje naar het vogelmuseum op de website heb gezet.

Het weekend nadat opa en oma hier geweest waren zijn we naar de opendag van de plaatselijke vogelopvang geweest. Jill is helemaal gek op vogels en heeft met opa ook vogelhuisjes opgehangen tijdens hun bezoek. Vandaar dat we naar Huntington zijn gereden en we konden daar zien hoe er onderzoek gedaan wordt naar vogels. Er werden vogels in een net gevangen en van ringetjes om de poten voorzien, vogels gevoerd en er waren activiteiten voor kinderen. Daar was Jill wel voor te vinden en dit was het resultaat:

Naar Shelburne Museum

In het dorp waar wij wonen is Shelburne Museum. Het is een soort openluchtmuseum met historische gebouwen en schepen uit Vermont. Ik kan niet vertellen hoe vaak ik hier al niet voorbij gereden ben, maar ik was er nog nooit geweest..... maar dat was tot afgelopen maandag. Toen ben ik er eindelijk eens heen geweest, maar alleen omdat mijn vriendin Kim had voorgesteld hierheen te gaan. Ik ben blij dat ze dat heeft gedaan, want het was zeer de moeite waar en Jill en haar dochter Ivy hebben het super naar hun zin gehad.

Langs het spoor. Jill moest overtuigd worden door Kim maar is uiteindelijk toch in de trein gaan kijken. Op het moment vindt ze namelijk alles wat groot is en beweegd interessant, maar op afstand.

Twee vriendinnen op ontdekkingstocht.

Uiteindelijk nog een picnic met z'n allen. Helaas wilde niemand naar de camera kijken op hetzelfde moment, behalve Kim.

Kleine meisjes worden groot - deel II

En dan is er onze lieve (niet zo kleine meer) Vera. Vandaag is ze al weer 8 maanden en wat gaat ze hard vooruit. Slik.......
Vera wil zo graag kruipen op het moment dat ze regelmatig heel gefrustreerd is dat dat nog niet lukt. Wel is ze erg gedreven en gaat op haar doel af. Als ze iets wil vastpakken dan komt ze er uiteindelijk wel al weet ze op dit moment nog niet zo goed hoe ze dat doet. Maar als ze dat straks eenmaal doorheeft is er geen houden meer aan ben ik bang.
Ook aan haar voedingen wordt in rap tempo het een en ander toegevoegd en ze heeft nu het volgende schema:
7.00 u pap en een fles
10.00 u fruit
12.00 u 1 boterham met een fles
15.00 u liga met een klein beetje melk
17.00 u avondeten
19.00 u fles en naar bed
Ze lust werkelijkwaar alles. Vanavond aten we worstjes en zelfs dat ging vlot naar binnen. Over een paar weken wordt ze weer gewogen en ik ben benieuwd. Op het moment krijgt ze ook tandjes (sinds vorige week is rechtsonder door) en nu is ze hard bezig met linksonder. Daardoor is ze wel eens wat uit haar humeur en draag ik haar wat meer rond. Dat is een behoorlijke work-out, gewichten bij de sportschool zijn er niets bij.

Slapen gaat goed, bij de opvang vermaakt ze zich nog prima en verder lacht ze wat af. Vera is een hele vrolijke baby die helemaal stapel is op haar zus. Als ze Jill ziet dan krijgt ze de beste glimlach op haar gezicht.... om bij weg te smelten die twee.

Ik kan de vooruit maar niet vinden, maar me achteruit ergens parkeren kan ik erg goed.
Bij de opvang noemen ze me "de bever" aangezien ik regelmatig aan de tafelpoten ga liggen knagen.....

Ja en nu. MAM!!!

He, wat is dat dan?

Kralen. Geweldig om op te kauwen als je last hebt van je tanden!

Hoe krijg ik die af?

Kleine meisjes worden groot - deel I

Jill wordt over een paar weken al weer 3 jaar oud. De voorbereidingen voor haar Dora feestje zijn in volle gang en ik kan niet geloven dat ze al bijna naar "preschool" gaat. Dat is een soort kleuterklas voor kinderen van 3-5 en een voorbereiding voor wanneer ze hier met 5 naar school gaan. Preschool is wel onderdeel van de opvang en ze blijft dus tot ze naar school gaat in hetzelfde gebouw als Vera en helaas moet je er ook nog gewoon voor betalen........

Jill is de laatste 2-3 maanden een behoorlijke uitdaging geweest en wie ooit "Ik ben 2 en ik zeg nee heeft verzonnen" wil ik graag vragen wat er bij de leeftijd 3 hoort. Jill was als 2-jarig nooit heel dwars, maar de laatste paar maanden horen we niets anders dan "no, no, no I do it myself". In het begin gingen we de strijd nog wel eens aan, maar nu zijn we er achter dat we veel verder komen als we haar zelf laten beslissen. Zo wilde ze een gloednieuw t-shirt aan naar de opvang en in plaats van hier tegenin te gaan laat ik haar kiezen tussen 2 oude t-shirts. Dat gaat nu goed. Maar er zijn nog momenten dat het wel eens lastig is en ik nog niet de juiste "aan"-knop heb gevonden. Als we in de speeltuin zijn en ik wil naar huis om te lunchen en omdat Vera aan een dutje toe is vergeet het maar als Jill besluit dat ze nog niet weg wilt. Dit heeft dan ook al wel eens tot scenes geleid zoals op tv in die reclame waarin de moeder op de grond van de supermarkt gaat liggen rollen. En nee, dat heb ik nog niet gedaan in de speeltuin, maar het gillen en rollen van Jill is al wel gebeurd.
Het grootste probleem was Jill's bedtijd. Ze ging altijd zonder klagen om 19.00 u naar bed en was zeker om 19.30 u in slaap. De laatste tijd werd er gefeest, verbouwd, gegild en onder de deur door gekeken tot 20.30 u - 21.00 u en dan vonden we haar uiteindelijk op de grond in slaap. We hebben alles geprobeerd en er staat bijna niets meer op haar kamer waar ze mee kan spelen. Negeren, boos worden, even bij haar in bed gaan liggen, middagdutjes overslaan, laat naar bed..... niets hielp. Uiteindelijk hebben we maar besloten om het een beetje te negeren en toch aan een bedtijd van uiterlijk 19.30 u vast te houden nu ze bijna 3 is. En de laatste 2 avonden lijkt het beter te gaan. Afkloppen.

En dan het grote nieuws vlak voor Jill's 3de verjaardag is het feit dat ze op het potje plast. Opeens bood ze weerstand tegen haar luier en na een paar ongelukjes is ze nu zo ver dat ze thuis op het potje plast. Ik probeerde laatst het park, maar dat ging nog niet goed. Dus tijdens slapen en buitenspelen heeft ze nog een luier aan, maar er is een start gemaakt! Wat is ze trots en wij ook natuurlijk. Gisteren mocht Jill mee om "big girl underwear" uit te zoeken en er werd gekozen voor Dora ondergoed. Twee keer zo duur als de gewone onderbroeken, maar wel een investering waard. Zeker goedkoper dan luiers.

Al met al hebben we dus best wat pittige tijden met Jill achter de rug, maar het lijkt nu weer wat de goede kant op te gaan. Soms is ze ook gewoon ineens een lieve 3-jarige zus die ik tegen een huilende Vera hoorde zeggen "mama komt zo terug" toen ik even in de keuken was en komt ze soms ineens naar mij toe om een knuffel. Ze wil zo graag groot zijn, maar ze is toch ook nog gewoon mijn lieve kleine meid.

Zo vond Sean haar vanmorgen aan tafel. Ik maak zelf mijn ontbijt wel als jullie niet om kwart over zes willen opstaan.

Achter de varkens aan op Shelburne Farms.

Jill de lieve, kleine, grote zus!

Vera's boek

Toen opa en oma hier nog waren kregen we een brief met de post voor Vera. Het was van onze bibliotheek in Shelburne en er zat een uitnodiging in. Ieder jaar wijdt de bieb een boek toe aan alle baby's die in het voorgaande jaar geboren zijn.
Daar zijn we zaterdag dan ook heen gegaan natuurlijk en Vera's boek heet "Nini lost and Found" en is geschreven door Anita Lobel. Er was ook een brunch, vermaak voor de oudere broertjes en zusjes en gelegenheid om nog andere ouders te leren kennen.
Een leuk initiatief van onze mini-bibliotheek!







PS nog 2 leuke nieuwtjes. Vera heeft sinds 4 dagen haar eerste tand (rechtsonder) en is nu druk bezig met de tweede door te laten breken. En Jill heeft vandaag voor het eerst op het potje geplast! Wat worden ze toch snel groot..... zucht.

Lang verwacht en toch gekomen.....

Het is al weer bijna een maand geleden dat ik schreef over de "intocht" van opa en oma. En hier zijn dan eindelijk de lang verwachte foto's en het verslag van twee fantastische weken!

Het was een heel fijn bezoek waarin we de ene week voorjaar hebben gehad tot nu toe. Verder is het in Vermont het natste voorjaar ooit, staan huizen onder water, wegen zijn weggewassen vorige week waren er zelfs tornado's in de regio. Maar nogmaals de week dat opa en oma hier waren werden de record temperaturen uit nederland meegebracht.

Eens even denken, wat hebben we allemaal gedaan. Natuurlijk hadden we een welkom bedacht voor opa en oma. Dat moest een uurtje voor aankomst geregeld worden en toen maar hopen dat het meer dan 5 minuten droog zou blijven want dat was tot dan toe niet het geval geweest.



Van het mooi weer werd gebruik gemaakt en opa en Jill hebben de tuin eens even onder handen genomen. Plantjes werden geplant, de moestuin werd voorbereid, vogelhuisjes werden geverfd en picnic tafels werden getimmerd! Dat was een feest en ik weet niet voor wie het meest.






Ook werden er cadeautjes uitgepakt en werd er volop voorgelezen, gespeeld met het nieuwe muziekdoosje en zelfs Clover dacht dat er aan haar gedacht was.





Al met al werd er dus heel wat afgelezen en gespeeld. Ik weet niet wie er aan het einde van de dag het meest moe was, maar opa en oma lagen vaak niet gek veel later dan de meiden op bed. Het is zeker druk en als je dat niet gewend bent al helemaal. Papa en mama hielden daarom energie over en zijn nog een keer op stap geweest samen terwijl de rest van het huis op 1 oor lag.
Maar ja wat wil je ook anders......






En dan hebben we het nog niet eens gehad over de uitstapjes. Een aantal keer zijn we gaan winkelen, uiteten, naar de stad geweest en ook mocht Jill een keer alleen met opa en oma naar de kinderboerderij. Vera ging die dag gewoon naar de opvang en Jill ging pannenkoeken eten en naar Shelburne Farms.
Ten slotte zijn we ook nog naar de Ben en Jerry's ijsfabriek geweest.





Dit is een mooie foto om dit verhaal af te sluiten. Het laat precies zien waar het twee weken om ging. Opa, oma en de meiden. Genieten, samen leuke dingen doen, ontspannen en samen lachen.

Bedankt opa en oma! Liefs van Jill en Vera.