Jill is de laatste 2-3 maanden een behoorlijke uitdaging geweest en wie ooit "Ik ben 2 en ik zeg nee heeft verzonnen" wil ik graag vragen wat er bij de leeftijd 3 hoort. Jill was als 2-jarig nooit heel dwars, maar de laatste paar maanden horen we niets anders dan "no, no, no I do it myself". In het begin gingen we de strijd nog wel eens aan, maar nu zijn we er achter dat we veel verder komen als we haar zelf laten beslissen. Zo wilde ze een gloednieuw t-shirt aan naar de opvang en in plaats van hier tegenin te gaan laat ik haar kiezen tussen 2 oude t-shirts. Dat gaat nu goed. Maar er zijn nog momenten dat het wel eens lastig is en ik nog niet de juiste "aan"-knop heb gevonden. Als we in de speeltuin zijn en ik wil naar huis om te lunchen en omdat Vera aan een dutje toe is vergeet het maar als Jill besluit dat ze nog niet weg wilt. Dit heeft dan ook al wel eens tot scenes geleid zoals op tv in die reclame waarin de moeder op de grond van de supermarkt gaat liggen rollen. En nee, dat heb ik nog niet gedaan in de speeltuin, maar het gillen en rollen van Jill is al wel gebeurd.
Het grootste probleem was Jill's bedtijd. Ze ging altijd zonder klagen om 19.00 u naar bed en was zeker om 19.30 u in slaap. De laatste tijd werd er gefeest, verbouwd, gegild en onder de deur door gekeken tot 20.30 u - 21.00 u en dan vonden we haar uiteindelijk op de grond in slaap. We hebben alles geprobeerd en er staat bijna niets meer op haar kamer waar ze mee kan spelen. Negeren, boos worden, even bij haar in bed gaan liggen, middagdutjes overslaan, laat naar bed..... niets hielp. Uiteindelijk hebben we maar besloten om het een beetje te negeren en toch aan een bedtijd van uiterlijk 19.30 u vast te houden nu ze bijna 3 is. En de laatste 2 avonden lijkt het beter te gaan. Afkloppen.
En dan het grote nieuws vlak voor Jill's 3de verjaardag is het feit dat ze op het potje plast. Opeens bood ze weerstand tegen haar luier en na een paar ongelukjes is ze nu zo ver dat ze thuis op het potje plast. Ik probeerde laatst het park, maar dat ging nog niet goed. Dus tijdens slapen en buitenspelen heeft ze nog een luier aan, maar er is een start gemaakt! Wat is ze trots en wij ook natuurlijk. Gisteren mocht Jill mee om "big girl underwear" uit te zoeken en er werd gekozen voor Dora ondergoed. Twee keer zo duur als de gewone onderbroeken, maar wel een investering waard. Zeker goedkoper dan luiers.
Al met al hebben we dus best wat pittige tijden met Jill achter de rug, maar het lijkt nu weer wat de goede kant op te gaan. Soms is ze ook gewoon ineens een lieve 3-jarige zus die ik tegen een huilende Vera hoorde zeggen "mama komt zo terug" toen ik even in de keuken was en komt ze soms ineens naar mij toe om een knuffel. Ze wil zo graag groot zijn, maar ze is toch ook nog gewoon mijn lieve kleine meid.
Zo vond Sean haar vanmorgen aan tafel. Ik maak zelf mijn ontbijt wel als jullie niet om kwart over zes willen opstaan.
Achter de varkens aan op Shelburne Farms.
Jill de lieve, kleine, grote zus!