Veel van jullie hebben me gevraagd of ik nu een keizersnede heb gehad en waarom.... dus nog even terug naar het begin.
Toen ik 41 weken zwanger was hadden we een afspraak bij de gyneacoloog. Zij kwam er bij het onderzoek achter dat Vera's hoofd boven op mijn schaambeen zat en er onmogelijk plaats zou zijn om hier achter te komen tijdens de geboorte. Mijn bekken waren dus gewoon niet gemaakt voor een natuurlijke bevalling. Er werd toen meteen besloten om de volgende dag een keizersnede uit te voeren. Natuurlijk baalde ik op dat moment enorm. Ik zag al weken af door jeuk en slapenloze nachten en nu zou het uiteindelijk allemaal nog voor niets zijn voor mijn gevoel. Maar ja, niets aan te doen en na een uurtje balen was ik er wel overheen. Mede door het feit dat de kans op scheuren van mijn oude litteken met de dag groter werd was het dat niet waard en moest ik het maar accepteren. Een gezonde mama en baby is toch het belangrijkst.
Of het nu kwam doordat ik me er bij neer had gelegd of omdat Vera het tijd vond, maar diezelfde avond (we waren net 2 uur uit het ziekenhuis) braken mijn vliezen. Het vruchtwater zat vol met meconium dus hup snel terug naar het ziekenhuis. Inmiddels had ik goede weeen en maakte goed vooruitgang. De artsen vonden het daarom verantwoord om maar even te "kijken" hoe het zou gaan en of ik op de een of andere manier toch tegen de verwachtingen in "normaal" zou kunnen bevallen.
Binnen 5 uur zat ik op 6 cm, maar daar bleef het bij en daar zat ik na 10 uur nog steeds op. Inmiddels had ik een ruggenprik, want ik had er niet veel hoop in dat het ging lukken en dan wilde ik wel zo comfortabel mogelijk zijn! Na deze tijd werd er alsnog een keizersnede uitgevoerd.
Het was dus allemaal prima zo. Ik heb er alles aan gedaan om het te proberen en het mocht niet zo zijn. Het feit dat ik niet ziek ben geworden deze keer hebben de bevalling en het herstel een positieve ervaring gemaakt en dan is de rest maar detail. En dat is dus ook al lang vergeten iedere keer als ik naar Vera kijk!
