Fireworks!

Iedere zomer is er vier woensdagen lang een concert bij Shelburne Farms. Het laatste concert wordt traditie getrouw afgesloten met vuurwerk. Dat willen we niet missen dus!
Veel vrienden van papa en mama en veel vriendinnetjes van de opvang gaan daar heen en samen met goede muziek heb je zo een leuk feestje.

De meiden hadden er al een paar dagen zin in, maar waren zoals ieder jaar ook wel weer nerveus over het vuurwerk. Is dat loud? Gaat de sky in brand? Leg dat maar eens uit!

Ondanks die spanning was het een geslaagde avond. Toen de muziek begon waren ze het vuurwerk zo vergeten, net als de picnic die we hadden meegenomen om daar op te eten, en werd er twee uur lang onophoudelijk gedanst. Nou ja, met uitzondering van 5 (!) plaspauzes van Vera.... toch nerveus over dat vuurwerk?

Hier volgen nog wat foto's van de avond. Jill staat op weinig foto's heel duidelijk, ze wordt te snel met haar 5 jaar en wilde geen seconde stilstaan voor de foto's. Ach ja.....

Jill (blauwe jurk) begint met dansen voor de muziek is begonnen!

Vera met een vriendinnetje van school.

Vera neemt wel op tijd pauze voor een natje en een droogje.

Jill neemt geen pauze! Weer een foto van de achterkant.

En deze is voor jouw pap!

Jill is 5!

Vijf jaar worden is hier een hele happening, want dat betekent dat je naar Kindergarten mag. Jill heeft het er maanden op staan! Dan mag ik met de bus mee naar Shelburne Community School. Al vroeg ze deze week met een zorgwekkende blik in haar ogen wel ineens "ga jij ook met de bus mee?". Uitgelegd dat ze met vrienden en vriendinnen uit de straat gaat, mama en papa dan zwaaien en dat de jufrouw haar aan de andere kant naar de klas brengt. Jill "ok" en daarmee was het duidelijk, mama dacht wel even stiekem "help, mijn kleine meisje in zo'n grote bus", maar we doen natuurlijk stoer mee. Zo kwam er een paar weken geleden een brief met de klasindeling en welke juffrouw Jill heeft dit jaar. Afgelopen week was er een samenkomst georganiseerd op school om klasgenoten te leren kennen en op deze manier wordt het allemaal langzaam geintroduceerd. Half augustus gaan we proefrijden met de bus..... ik ben benieuwd!

Tot die tijd proberen we nog van de zomer te genieten. Dat valt niet altijd mee door alles wat er de afgelopen maanden gebeurd is, het is allemaal zo dubbel en dan daarbij heeft het weer niet meegezeten. Weken aan een stuk regen, de stranden zijn weggespoeld, de tuin is een moerras en als de zon dan doorbreekt kan je bijna geen ademhalen van de benauwdheid. Dit weekend lijkt er verandering in te komen.

Ook al konden we niet naar het strand, we hebben toch in de weekenden uitstapjes gemaakt. Zo zijn we een weekend gaan kamperen (met maar 1 regenbui!), Jill's verjaardag is gevierd en we zijn naar Boston heen en weer gereden om onze Nederlandse paspoorten te verlengen en die van Vera voor het eerst aan te vragen.

En Vera, we zouden haar bijna vergeten. Die voelt zich bijna 5, maar is natuurlijk nog niet eens 3. Ze gaat goed, is druk bezig met haar grenzen te testen, maar is inmiddels overdag ook gewoon zindelijk. Dag luiers! Dat voelt toch ook als een hele mijlpaal na 5 jaar iedere dag luiers verschoont te hebben.

Hier zijn nog wat foto's van Jill's verjaardag.

De schommelstoel van oma! Een roze!

Smile birthday girls. Jill en haar beste vriendinnetje zijn 4 dagen na elkaar jarig. Samen een beachfeest!

Blazen dames!

Zon, een beetje strand, vriend(innetjes) en modder. Wat wil je nog meer voor een geslaagd feestje?

De grootste ster, bij de maan......

Dikke kus opa, van Jill en Vera.

Voorjaar.... zou het?

De krokussen laten voorzichtig hun kleuren zien, de bomen beginnen groene knopjes te vertonen en het is zowaar warm genoeg om zonder 3 lagen kleding naar buiten te gaan.

Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar ik denk dat het voorjaar in aantocht is!

Vanmorgen trokken we er dan ook op uit met de meiden. Even naar Burlington, naar "The Waterfront", het was druk mensen waren blij eindelijk weer buiten te zijn na bijna 6 maanden winter.
Jill fietste trots rond en Vera liet zich gewillig rondrijden in de kinderwagen. Ze kregen nog een ijsje toe dus een fijne ochtend. Vanmiddag op z'n Amerikaans meteen aan de barbeque met de buren.....

Al weer te lang geleden

En zo ben je ineens bijna 2 maanden verder sinds de laatste update. Wat erg, maar voor mijn gevoel is er in de winter altijd minder om over te schrijven dan in de zomer. We gaan naar ons werk, komen vaak als het al donker is weer thuis en de dagen dat je thuis bent is het eigenlijk ook te koud om naar buiten te gaan.
Maar er is hoop, de tijd is hier al 3 weken geleden verzet, de avonden worden langer en ondanks de sneeuw is het "warmer" waardoor we weer wat kunnen ondernemen. Het werd zo langzaamaan ook wel tijd, want van al dat binnen zitten krijg je dus echt (wat ze hier noemen) cabin fever.
De komende paar foto's beschrijven dit fenomeen aardig en zijn een samenvatting van onze afgelopen paar weken;

De zoveelste sneeuwstorm ergens in februari.

Dan ga je je verkleden om de tijd te doden.

Kijk je nog maar wat televisie onder het genot van een bakkie leut.

En krijg je gelukkig regelmatig post uit Etten-Leur!

Daar word je moe van! Een zieke Jill begin Maart.

Vera vond het maar niets dat mama aandacht besteedde aan de zieke Jill.......

Misschien toch nog steeds cabin fever? Jill kreeg de zomer in haar bol.

Maar nee hoor, op de eerste dag van de lente gewoon weer nieuwe sneeuw.

Creatieve mama houdt de dames wel bezig!

En de zoveelste sneeuwpop. Zou het de laatste zijn voor deze winter?

Zelfs Clover hoopt van wel. Normaal gek op sneeuw, nu bedroeft en toe aan wat zon!

Nou zeg nou zelf, best spannend toch zo'n winter in Vermont?

En ook 1, 2, 3.... ik kan skieen!

http://www.youtube.com/watch?v=nMUSsfVCAcU&feature=youtu.be

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10

Tot 10 tellen. Dat kan ik heel goed, want Vera zorgt er op dit moment voor dat ik dat genoeg oefen. Oftewel lees; Welcome Terrible Twos zoals ze dat hier zo leuk noemen.

Na Jill geloofde ik nooit zo in die terrible twos. Er waren wel wat frustraties, ik zeg NEE en het klassieke op de grond in de supermarkt moment, maar Jill herstelde zich tussen dat soort momenten altijd wel zodat we even op adem konden komen. Vera niet dus, die rolt van de ene in de andere dag met peuberpuberteit en het is me wat vermoeiend!

Vera had vanaf dag 1 minder slaap nodig dan Jill en dat heb ik op een gegeven moment maar geacepteerd, maar als ze door een ontwikkelingsfase gaat dan lijkt ze wel robot baby en slaapt naar ons gevoel nooit. Ze wil niet naar bed, babbelt en zingt er op los als ze een middagdutje zou moeten doen, maar toch is ze net zo vrolijk om 6 uur 's ochtends weer wakker. We proberen maar gewoon aan het ritme vast te houden en consequent te zijn, gelukkig wordt ze er niet minder vrolijk door en door al dit oefenen met zingen heeft ze nu wel haar abc's onder de knie. Je moet het toch van de positieve kant bekijken.

Buiten het slapen en streken uithalen eet Vera wel prima en daar had Jill dan weer wat meer moeite mee rond deze leeftijd. Toch grappig, maar zo vergelijken we de dames regelmatig en blijft het ons toch iedere keer weer verbazen hoe verschillend ze zijn. Jill is onze denker en "voeler". Ze is druk bezig met schrijven en onthoud alles ook is ze erg gevoelig en heeft daarom altijd veel uitleg op voorhand nodig. Ze doet niet zomaar iets als we haar er niet op voorbereid hebben. Ook is Jill wat meer een mamaskindje en heeft altijd veel ondersteuning en aandacht nodig.
Vera daarentegen denkt niet maar doet. We herhalen de kleuren bijna iedere dag en nog roept ze stug dat rood groen is. Maar een half uur zelf blokjes stapelen, dansen met wildvreemden op een feestje en wild zijn met papa, bring it on!

En al zeggen we regelmatig tegen elkaar "ook deze fase gaat voorbij" zo hard vinden we het gaan en kunnen we nog niet geloven dat Jill dit jaar naar school gaat en Vera aan de preschool begint. Slik!