Soms zijn er momenten dat je gewoon smelt. Het is zo geweldig om te zien hoe Jill en Vera op elkaar reageren, hoe blij ze zijn elkaar te zien 's ochtends en hoe leuk ze met elkaar beginnen te "spelen" (al begint het afpakken nu ook al, maar goed).
Vanmorgen waren Jill en Vera bij ons in bed zoals we regelmatig op zaterdagochtend doen als iedereen net wakker is. Na een tijdje stootte Vera haar hoofd en begon hard te huilen. Ik haar troosten en Jill die vroeg meteen wat er gebeurd was. Ik legde haar uit dat ze haar hoofd gestoten had en Jill zei meteen spontaan "I want to make her feel better, can I give her a hug". Dat hielp al iets, maar toen we naar de huiskamer liepen besloot Jill dat we eerst nog naar Vera's slaapkamer moesten om "Monkey" te halen, Vera's knuffel want dat zou zeker helpen.
Zo bedachtzaam, zo aandoenlijk!
