Gisteren was ik met Jill en Vera thuis na een druk weekend bij de schoonfamilie. Het was hier vorige week Thanksgiving en dat hebben we in New York (de staat, niet de stad) gevierd. De reis ging prima en Vera lijkt eindelijk een beetje over haar auto-tiranie te zijn. Het is de liefste baby, maar als je haar in een autostoel zet....o, o, o. Het afgelopen jaar werd het dan op een gillen gezet na een uurtje en dat duurde dan bijna de gehele rest van de reis (en die is toch ruim 4 uur). Deze keer hadden de meiden het prima naar hun zin op de achterbank en ze beginnen zelfs samen te spelen. Jill had een leuk spelletje ontdekt waarbij ze een pluche boekje naar Vera gooide die dat dan aan haar terug gaf en zo ging dat maar door.... erg grappig om te zien dat ze zo'n lol hebben samen.
Ook tijdens het verblijf hebben de meiden zich prima vermaakt met de nichtjes en het weer was ook uitzonderlijk warm voor de tijd van het jaar waardoor we nog naar het park geweest zijn en mama en papa hebben de jaarlijkse Turkey Trot (5 km hardloop wedstrijd op de ochtend van Thanksgiving zodat je 's middag veel kalkoen kan eten) overleefd.
Maar goed, zo'n reis is toch ook wel weer vermoeiend en gisteren waren we lekker thuis. Vera was al een tijdje druk aan het oefenen met lopen aan de tafel etc, maar gisteren liet ze de salontafel ineens los en zette zomaar 5 stappen. Jill enthousiast, ik enthousiast en Vera ook die daardoor bij de tweede poging pardoes omviel. Sindsdien hebben we haar niet meer dan 1 stapje zien zetten. Maar het begin is er. Onze kleine Miss Vera is aan de wandel!
