Zussenliefde

Soms zijn er momenten dat je gewoon smelt. Het is zo geweldig om te zien hoe Jill en Vera op elkaar reageren, hoe blij ze zijn elkaar te zien 's ochtends en hoe leuk ze met elkaar beginnen te "spelen" (al begint het afpakken nu ook al, maar goed).

Vanmorgen waren Jill en Vera bij ons in bed zoals we regelmatig op zaterdagochtend doen als iedereen net wakker is. Na een tijdje stootte Vera haar hoofd en begon hard te huilen. Ik haar troosten en Jill die vroeg meteen wat er gebeurd was. Ik legde haar uit dat ze haar hoofd gestoten had en Jill zei meteen spontaan "I want to make her feel better, can I give her a hug". Dat hielp al iets, maar toen we naar de huiskamer liepen besloot Jill dat we eerst nog naar Vera's slaapkamer moesten om "Monkey" te halen, Vera's knuffel want dat zou zeker helpen.

Zo bedachtzaam, zo aandoenlijk!

Jill's eerste hike..... op haar eigen twee benen.

De dag nadat oma vertrok waren we allemaal wat onwennig en besloten we nog even van het mooie weer te gaan genieten. Jill gaat op school graag wandelen in het bos en we waren benieuwd hoe ze het zou doen bergje op. We kozen Mount Philo omdat het erg kind vriendelijk is en een echte beginners berg. Het wordt niet voor niets als volgt omschreven op de locale website:

Mount Philo is a pretty little mountain in Charlotte, Vermont (near Burlington) with great views from its western facing cliffs over the Lake Champlain Valley and the Adirondack Range across the lake in New York. The mountain is the first one climbed by many Vermont kids as they begin their hiking careers. Most of the mountain is part of Mt. Philo State Park, Vermont's first state park (founded in 1924). There is one main trail to the top and a road to the summit as well.

We begonnen rustigaan, maar Jill babbelde vrolijk de hele weg naar boven en we namen onze tijd om het 1.6 km lange pad van deze+/-150 meter hoge berg te beklimmen. Af en toe een slokje water en Jill ging maar gestaag naar boven. Eenmaal daar konden we niet trotser zijn op onze kleine bergbeklimmer. Wel was ze zo moe dat ze tijdens de lunch boven op de berg van de picknicktafel viel en toch nog wat schrammen aan deze tocht over hield.

Kom maar mam!

Even pauze en een fotootje!

Nog een klein stukje.

Vera lachtte wel.... die kon lekker "meerijden".

Kijk eens wat een mooi uitzicht pap. Daar is het zwembad (lees Lake Champlain).

Afscheid van onze creatieve oma

En toen waren 4 weken weer voorbij. Wat gaat het toch altijd snel. Precies een week geleden van wanneer ik dit stukje schrijf waren Jill en mama net terug van het vliegveld in Montreal. Afscheid is en blijft altijd moeilijk of je elkaar nu 4 dagen of 4 weken hebt gezien. Maar deze keer viel toch wel weer erg zwaar omdat het wel snel went. Lekker iemand in huis met wie je zo vertrouwt bent, met wie je lekker een bakkie leut kan doen en van wie de kids zo genieten. Maar gelukkig gaan we met Kerst weer die kant op en ook heeft oma nog wat "sporen" in huis achter gelaten waardoor we nog vaak aan haar bezoekje terugdenken....... oma is namelijk super creatief. Zie hier wat creaties.

Dit poppenhuis was helemaal blanco toen oma kwam. Nu hangen er gordijnen, ligt er vloerbedekking en er zit zelfs behang op op de muur.

Halloween komt eraan. Dit verklapt al wel wat de meiden zullen zijn dit jaar, maar ik wilde toch vast een foto plaatsen. We hebben nog een complete fotoshoot gedaan met de pakjes aan, maar die bewaar ik nog tot 31 oktober.

Namens de meiden. Bedankt oma!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Door de bomen het bos niet meer....

....Ik loop echt gigantisch achter met het plaatsen van berichtjes en foto's. De afgelopen maand zijn we op vakantie geweest en is oma bij ons bezoek geweest. In die tijd zijn er dus heel veel foto's genomen, maar kwam het er maar niet van om ze te plaatsen. Vandaag gaat oma helaas weer naar huis en ik zal een poging gaan doen om de schade in te halen.

Ik ga proberen om de berichtjes een beetje rond de juiste datum te plaatsen, dus kijk af en toe even terug aangezien nieuwere berichtjes dan wat verder naar "beneden" geplaatst zullen zijn. Nou daar gaan we dan....

Shelburne Farms Harvest Festival

Raar om terug te kijken naar de foto's van hetzelfde festival een jaar geleden. Toen hobbelde ik nog hoogzwanger rond. Dit jaar was Vera gewoon al bijna 1 en was oma ook van de partij. Het is altijd een heel leuk festival met van alles te doen voor de kinderen. Het was erg druk.

Vera en Jill hadden die ochtend uitgeslapen en daarom werd Vera pas laat van haar ochtendslaapje wakker. Tegen de lunch gingen we pas naar het festival, maar dat gaf niet want er was lekker lokaal eten en we begonnen met een tosti en wat drinken. Daarna zijn we alle kraampjes langs geweest en ook alle dieren werden even bekeken.

Jill wordt steeds moediger en aaide alle dieren.

Er stond een grote pompoen bij de ingang die door veel mensen werd gebruikt voor een groepsfoto. Door ons ook natuurlijk. We hadden al een tijdje geen foto meer gemaakt van de drie generaties vrouwen en nu oma er was konden we ook eens een familieportret maken.

Ik had zo graag een leuke foto van de meiden samen in het hooi gemaakt. Maar het was het eind van de middag, ze werden moe en Jill had meer interesse in de popcorn en Vera in het hooi. Ach ja.....

Kids Day

Onze opvang heeft sinds kort een commissie opgestart om geld te werven. Met dat geld wordt de kas wat gespekt voor benodigdheden en beurzen.

En op 11 september werd dan ook de eerste jaarlijkse kids day georganiseerd. Sean en ik waren vrijwilliger de eerste paar uurtjes terwijl oma oppaste en later die dag kwamen ook oma en de meiden om van de festiviteiten mee te genieten. Het was een geslaagde dag!

Appels plukken

Wat hoort er bij het najaar? Appels plukken........