Ons bezoek aan Nederland in 20 foto's

Vera is er klaar voor op Montreal. Vlak voor we het vliegtuig in stappen nog een natje en droogje!

Ze zijn er! De meiden gedroegen zich voorbeeldig tijdens de vlucht.

Schiphol had een hele mooie Nijntje boom!

Maar opa en Jill konden dat samen vast overtreffen!

Samen aankleden en oma zorgde ervoor dat niet alle ballen aan 1 tak terecht kwamen.

Om de jet-lag door te komen regelmatig naar buiten en gelukkig was opa dan aan de waterkant te vinden.

Met z'n viertjes nog een dagje naar Haarlem en strand!

Mama mocht getuigen zijn bij een hele mooie bruiloft. Wat een speciale dag!

Jill was er ook de hele dag bij en was lekker aan het keuvelen. Echt ontzettend leuk om kinderen zo makkelijk contact te zien maken, al konden ze Jill niet altijd verstaan die toch vooral in het Engels door bleef praten.

En toen was het Kerst. Cadeautjes!

En keukentje spelen volgens Jill, of te wel gourmetten.

Vera deed natuurlijk vrolijk mee. Eten, hmmm best leuk Kerstmis!

En natuurlijk ontelbaar veel lol bij opa en oma: Op bed.....

Samen tekenen.....

Samen poppen.....

En een speciaal uitje op de laatste dag. Naar de Beekse Bergen.

Jill heeft het nu nog over de olifanten, beren en apen.

En toen was het weer tijd om te vertrekken.

Vera test de dekens en kussens van KLM uit.

En Jill het eten. Wel ok, maar niet zo goed als het eten van oma.

En zo ben je in 20 foto's weer 2 weken verder. Je kijkt er lang naar uit en dan is het weer voorbij....... The End.

Vera "helpt" met inpakken

Monsters and more.....

Jill is al een tijdje bezig met monsters, draken en allerlei andere beesten met grote tanden. Een paar weken geleden had ze volgens ons nachtmerries en sindsdien wil ze alleen met een lampje aan slapen. Gisterenavond merkte ik ook al wel dat ze niet graag naar bed ging en na 10 minuten riep ze "mama!!" Ik ging kijken en toen wilde ze weten of er geen monsters en kikkers (?) in haar bed zouden komen.
Ik wist eerst niet zo goed wat ik met die monsters etc aan moest maar ik had in een boek gelezen dat je het beste mee kan spelen door ze weg te jagen etc, niet zeggen dat ze niet bestaan want in de beleving van een kleuter bestaan ze echt. Ik heb gisterenavond dus maar gezegd dat de monsters en kikkers niet binnen zouden komen omdat ze buiten in de sneeuw aan het spelen waren. Ik zag Jill even nadenken, toen zei ze ok, draaide zich om en sliep vervolgens binnen 5 minuten. Grappig hoor al dit soort fases.

Vera heeft nog weinig last van monsters in haar bed, die wil alleen mama op het moment. Ik kan geen 2 minuten uit haar omgeving verdwijnen en ze zet het op een huilen. Zodra ik haar op pak is ze stil. Ook in vreemde omgevingen zit ze aan mijn zij geplakt en kan ik haar niet eens loslaten. Zal ook wel een fase zijn! Thuis ben ik een beetje aan het oefenen met alleen spelen en laat ik haar wel eens huilen, 10 kilo ronddragen de hele dag is namelijk wat veel van het goede.

Daarnaast ben ik ook druk bezig met wassen en lijstjes maken want over een aantal daagjes vertrekken we naar Nederland. Snel daar mee verder dan maar!

Sinterklaas Kapoentje

Zou Sinterklaas ook naar Vermont komen dit jaar? Al een tijdje had ik met Jill het Sinterklaasjournal gevolgd en ze vond Sinterklaas toch wel interessant. Ze noemt nu zelfs alle Kerstmannen die je hier in de winkels ziet Sinterklaas. Van zwarte Piet was Jill nog niet zo zeker na haar trauma van 2 jaar geleden. Ze bleef maar zeggen "I don't like him".
Maar vandaag was het 5 december en toch wel spannend of Sinterklaas zou komen. Jill vond het allemaal best zolang hij maar niet in het huis zou komen. En ja hoor, Jill was even met papa naar het park en wie kwam er.......
Het kon Vera allemaal niet zo boeien, ze was al lang blij dat Sinterklaas ook pepernoten had meegebracht. Die had mama gebakken en ze waren in Amerikaans formaat uitgevallen.
Jill vroeg zich toch wel af wie nou die cadeautjes had gebracht voor in haar schoen. Op de kaart konden wij lezen dat het van de Sinterklaas uit Etten kwam........
Chocolade letters!!!!!!!!!! Gezien Jill's recente snoepverslaving een geweldig cadeau.
Maar er was meer. Vera vond het allemaal interessant en zat bovenop de openhaard het papier te verscheuren (en opeten natuurlijk).
Ik heb een telefoon gekregen om opa en oma te bellen en jij?
Gaaf hoor die Sinterklaas. Hij mag volgend jaar weer komen.
Dag Sinterklaasje, dag, dag!!!!!

Ja, wat zal ik er van zeggen?

Wat een deugnietjes.......

Samen op de openhaard spelen. Mag dat dames? Nee!!!1

Even pauze, we zien er wild van (en Jill had vandaag zelf haar (kleurrijke) outfit uitgekozen).

Maar onze Miss Vera die slaat toch echt alles...

Vera aan de wandel?

Gisteren was ik met Jill en Vera thuis na een druk weekend bij de schoonfamilie. Het was hier vorige week Thanksgiving en dat hebben we in New York (de staat, niet de stad) gevierd. De reis ging prima en Vera lijkt eindelijk een beetje over haar auto-tiranie te zijn. Het is de liefste baby, maar als je haar in een autostoel zet....o, o, o. Het afgelopen jaar werd het dan op een gillen gezet na een uurtje en dat duurde dan bijna de gehele rest van de reis (en die is toch ruim 4 uur). Deze keer hadden de meiden het prima naar hun zin op de achterbank en ze beginnen zelfs samen te spelen. Jill had een leuk spelletje ontdekt waarbij ze een pluche boekje naar Vera gooide die dat dan aan haar terug gaf en zo ging dat maar door.... erg grappig om te zien dat ze zo'n lol hebben samen.
Ook tijdens het verblijf hebben de meiden zich prima vermaakt met de nichtjes en het weer was ook uitzonderlijk warm voor de tijd van het jaar waardoor we nog naar het park geweest zijn en mama en papa hebben de jaarlijkse Turkey Trot (5 km hardloop wedstrijd op de ochtend van Thanksgiving zodat je 's middag veel kalkoen kan eten) overleefd.
Maar goed, zo'n reis is toch ook wel weer vermoeiend en gisteren waren we lekker thuis. Vera was al een tijdje druk aan het oefenen met lopen aan de tafel etc, maar gisteren liet ze de salontafel ineens los en zette zomaar 5 stappen. Jill enthousiast, ik enthousiast en Vera ook die daardoor bij de tweede poging pardoes omviel. Sindsdien hebben we haar niet meer dan 1 stapje zien zetten. Maar het begin is er. Onze kleine Miss Vera is aan de wandel!

Effe snel

Zoals alles op het moment.... effe snel een update over ons wel en wee. Het is druk in huize Diehl, erg druk. De feestdagen staan voor de deur en dat betekent voor ons dit jaar inpakken, autorijden, uitpakken, wasjes draaien, inpakken, het vliegtuig in. Nou je krijgt het idee wel zo'n beetje. En tussendoor gaan we ook nog even werken, projecten afronden, de meiden van en naar de opvang brengen, opvang voor Clover regelen en naar de KNO arts.
Dat laatste stond vanmiddag op het programma. Onze arme Jill had dit najaar al 2 keer een flinke oorontsteking te pakken met zelfs een gescheurd trommelvlies als gevolg. Maar de laatste antibiotica kuur lijkt goed z'n werk gedaan te hebben, want Jill's oren zijn schoon, haar gehoor is goed en nu is er geen reden tot ongerustheid en buisjes kunnen nog even uitgesteld worden. Of we gaan er gewoon vanuit dat het hierbij blijft voor deze winter, maar dat zal de volgende verkoudheid uitwijzen. Nu konden we weer naar huis en een afspraak voor buisjes hoeven we in alle hectiek niet in te plannen. Fijn!

Nee, het gaat best heel goed hoor en we kijken super uit naar ons bezoek aan Nederland. Dat is toch al weer ruim 1,5 jaar geleden, maar dat er veel bij komt kijken met 2 meiden dat is een ding dat zeker is!

Snel verder met inpakken dan maar want donderdag is het Thanksgiving en dat gaan we bij de schoonfamilie vieren dit jaar. Tot volgende week, dan zijn we weer thuis en komt er hopelijk weer een berichtje met foto's op de blog.