Ja, wat zal ik er van zeggen?

Wat een deugnietjes.......

Samen op de openhaard spelen. Mag dat dames? Nee!!!1

Even pauze, we zien er wild van (en Jill had vandaag zelf haar (kleurrijke) outfit uitgekozen).

Maar onze Miss Vera die slaat toch echt alles...

Vera aan de wandel?

Gisteren was ik met Jill en Vera thuis na een druk weekend bij de schoonfamilie. Het was hier vorige week Thanksgiving en dat hebben we in New York (de staat, niet de stad) gevierd. De reis ging prima en Vera lijkt eindelijk een beetje over haar auto-tiranie te zijn. Het is de liefste baby, maar als je haar in een autostoel zet....o, o, o. Het afgelopen jaar werd het dan op een gillen gezet na een uurtje en dat duurde dan bijna de gehele rest van de reis (en die is toch ruim 4 uur). Deze keer hadden de meiden het prima naar hun zin op de achterbank en ze beginnen zelfs samen te spelen. Jill had een leuk spelletje ontdekt waarbij ze een pluche boekje naar Vera gooide die dat dan aan haar terug gaf en zo ging dat maar door.... erg grappig om te zien dat ze zo'n lol hebben samen.
Ook tijdens het verblijf hebben de meiden zich prima vermaakt met de nichtjes en het weer was ook uitzonderlijk warm voor de tijd van het jaar waardoor we nog naar het park geweest zijn en mama en papa hebben de jaarlijkse Turkey Trot (5 km hardloop wedstrijd op de ochtend van Thanksgiving zodat je 's middag veel kalkoen kan eten) overleefd.
Maar goed, zo'n reis is toch ook wel weer vermoeiend en gisteren waren we lekker thuis. Vera was al een tijdje druk aan het oefenen met lopen aan de tafel etc, maar gisteren liet ze de salontafel ineens los en zette zomaar 5 stappen. Jill enthousiast, ik enthousiast en Vera ook die daardoor bij de tweede poging pardoes omviel. Sindsdien hebben we haar niet meer dan 1 stapje zien zetten. Maar het begin is er. Onze kleine Miss Vera is aan de wandel!

Effe snel

Zoals alles op het moment.... effe snel een update over ons wel en wee. Het is druk in huize Diehl, erg druk. De feestdagen staan voor de deur en dat betekent voor ons dit jaar inpakken, autorijden, uitpakken, wasjes draaien, inpakken, het vliegtuig in. Nou je krijgt het idee wel zo'n beetje. En tussendoor gaan we ook nog even werken, projecten afronden, de meiden van en naar de opvang brengen, opvang voor Clover regelen en naar de KNO arts.
Dat laatste stond vanmiddag op het programma. Onze arme Jill had dit najaar al 2 keer een flinke oorontsteking te pakken met zelfs een gescheurd trommelvlies als gevolg. Maar de laatste antibiotica kuur lijkt goed z'n werk gedaan te hebben, want Jill's oren zijn schoon, haar gehoor is goed en nu is er geen reden tot ongerustheid en buisjes kunnen nog even uitgesteld worden. Of we gaan er gewoon vanuit dat het hierbij blijft voor deze winter, maar dat zal de volgende verkoudheid uitwijzen. Nu konden we weer naar huis en een afspraak voor buisjes hoeven we in alle hectiek niet in te plannen. Fijn!

Nee, het gaat best heel goed hoor en we kijken super uit naar ons bezoek aan Nederland. Dat is toch al weer ruim 1,5 jaar geleden, maar dat er veel bij komt kijken met 2 meiden dat is een ding dat zeker is!

Snel verder met inpakken dan maar want donderdag is het Thanksgiving en dat gaan we bij de schoonfamilie vieren dit jaar. Tot volgende week, dan zijn we weer thuis en komt er hopelijk weer een berichtje met foto's op de blog.

Trick or treat

Inmiddels is het al november en ik loop een week achter met het plaatsen van de Halloween foto's.... Maar mama moest voor haar werk de afgelopen 4 dagen naar Californie en dan schiet de blog er wel eens bij in.

Maar goed. Een week geleden was het dus Halloween en aangezien dat in Nederland steeds meer in opkomst komt hoef ik denk ik niet uit te leggen wat het is. Het komt er op neer dat alles griezelig versierd wordt en dat je je verkleed en de deuren langs gaat om snoepjes te verzamelen. Als je aanbelt gil je heel hard trick-or-treat!

Sommigen van jullie zullen zich misschien nog herinneren dat oma in September de pakjes van de meiden al gemaakt het en eindelijk konden ze die dan ook aan. Op zondag was het Halloween bij het plaatselijke openluchtmuseum dat al zijn gebouwen open stelt zodat de kinderen daar ook kunnen trick-or-treaten. Dat was leuk maar super koud! De meiden hadden allebei 3 lagen onder hun costuum aan. Op maandag (de echte Halloween) was het minder koud gelukkig aangezien je pas de deuren langs gaat als het donker is geworden.

Jill had dit jaar helemaal door natuurlijk dat het om snoep ging en dat was beide dagen lastig. Zodra ze een snoepje had gescoord wilde ze die opeten. Maar dat kan natuurlijk niet en na een flinke huilbui ging het en had ze er de grootste lol in. Vera vermaakte zich zoals altijd toch wel en na ruim een uur hadden we een flinke zak snoep die waarschijnlijk tot de volgende Halloween mee gaat.

Jill is er klaar voor en had de grootste tas die ze kon vinden bij zich.

Met papa het eerste snoepje gescoord!

En die wilde Jill ook echt heel graag opeten......

Ahhhh, onze lievenheersbeestjes! Met dank aan oma die de vleugeltjes heeft gemaakt en de truien en mutsen heeft gebreid en de broeken heeft genaaid.

Koud!!! Maar zoals ze hier zeggen.... Je weet dat je een Vermonter bent als je het Halloween costuum van je kinderen zo ontwerpt dat er een sneeuwpak onder past. Helemaal waar!

En dan nog wat foto's van Halloween avond zelf, maar dat was lastig met die donkere pakjes.

Hebben we al veel snoep Vera?

Goed zo Jill. Ik houd van milky ways!!!!

Aan het eind van de avond begonnen de antennes wat af te zakken, maar dat kon de pret niet drukken.

Nog meer snoep....

In onze wijk gaan de ouders ook versierd. Geweldig.... not! Papa dus als motorrijder en mama als (gillende) Nederlandse keukenmeid.

Een gemiddelde dag uit het leven van.....

Miss Trouble.....

Kan ik hier op klimmen met iets in mijn mond wat ook niet mag?

Even Jill's tekening afmaken.

Ja hoezo dat mag niet?

Komt papa al thuis en zit er nog genoeg potgrond in die plant?

Nee? O dan help ik nog even met de vaatwasser en Clover water geven.

Zo mam, dat hebben we weer goed gedaan vandaag he? High five!

Pompoenentijd.....

nee geen komkommertijd, maar pompoenentijd. Iedere oktober gaan we trouw pompoenen uitzoeken voor Halloween. Het was wat regenachtig en we hadden nog wat andere boodschappen die gedaan moesten worden dus het was dit jaar even snel uitzoeken.... maar tijd voor foto's hebben we natuurlijk nog gemaakt.




Ik zat wat foto's terug te kijken en hier zijn wat vergelijkende foto's van de afgelopen jaren.

2009. Harvest festival en pompoenen "plukken" met Jill die toen 15 maanden was en koud dat het toen was!!!!

2010. Pompoenen uitzoeken bij de Charlotte Berry Farm. Vera was 11 dagen oud en dit was ons eerste familie uitje. Jill was ruim 2. Het was fris, want mutsen op en handschoenen aan.

2011. Weer naar Charlotte Berry Farm. Did keer was het uitzonderlijk warm voor het seizoen. Vera is ruim 1 en Jill ruim 3.

Vera is een!!!!!

Onze lieve kleine meid is 1!!!! Wat een bijzondere dag toch weer. De hele dag (en avond te voren) denk je terug aan precies een jaar geleden. Het is een van de weinige dagen waarvan je jaren later nog weet wat je deed, bijna op de minuut nauwkeurig. In ieder geval was het voor ons een hele mijlpaal. Dit jaar hebben we toch maar weer mooi gedaan en al was het niet altijd makkelijk en heel veel werk met twee kleine meiden ik was vandaag toch ook een beetje ontroerd. De baby-fase zit erop en die komt nooit meer terug.

Vera kreeg van al die gevoelens weinig mee en was blij met ballonen, aandacht en taart! Ze begon vanmorgen met uitslapen en om 7.15 u besloten we haar toch maar wakker te maken. We wilden nog wel even tijd met Vera doorbrengen voor ze naar de opvang zou gaan en wij naar het werk. Vera had van opa uit Australie een kaart, van oma een kaart en cadeau en een kaart van haar vriendje en vriendinnetje uit Zundert. Jill vond het wel even raar dat het niet haar verjaardag was.....

Na het ontbijt toch naar school met kroon op en met traktaties. Ze was meteen het middelpunt van belangstelling en toen ik haar op tijd ophaalde bleek dat ze haar kroon ruim 1,5 uur had opgehouden, 2 muffins had weggewerkt en had genoten van het zingen. Toen we thuis kwamen was het tijd voor de webcam met oma en daarna ging Vera nog even een dutje doen. Opa belde in die tijd en toen papa thuis kwam was het tijd voor het avondeten met als klapper TAART!!! Daar wist Vera ook wel weg mee en ze gilde om meer toen haar stuk op was.

Na het eten zijn we nog even een frisse neus gaan halen en na een bad en fles viel Vera fris, voldaan en als 1-jarige in slaap. Wat een fijne dag!!!!